زیارت حسین(علیه السلام)

امام باقر عليه السلام

🔹مَنْ أَرَادَ أَنْ يَعْلَمَ أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ فَيَعْرِضُ حُبَّنَا عَلَى قَلْبِهِ فَإِنْ قَبِلَهُ فَهُوَ مُؤْمِنٌ وَ مَنْ كَانَ لَنَا مُحِبّاً فَلْيَرْغَبْ فِي زِيَارَةِ قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَمَنْ كَانَ لِلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ زَوَّاراً عَرَفْنَاهُ بِالْحُبِّ لَنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ وَ كَانَ مِنْ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ وَ مَنْ لَمْ يَكُنْ لِلْحُسَيْنِ زَوَّاراً كَانَ نَاقِصَ اَلْإِيمَانِ
🔸کسى که می‌‌خواهد بداند آیا اهل بهشت هست یا نه، پس دوستى ما را بر دلش عرضه کند، اگر پذیرفت، مؤمن است. و کسى که دوست‌دار ماست، باید مشتاق و شیفته زیارت حسین(علیه السلام) باشد، پس هرکس اهل زیارت حسین(علیه السلام) باشد، او را محبّ خود می‌‌دانیم و از اهل بهشت خواهد بود، و کسى که اهل زیارت حسین(علیه السلام) نباشد،ایمانش کاستی و کمی دارد

📗 کامل الزیارات، ص193