بیان معصومین
-

مبادا در دین دورویی ورزید
امام علی علیه السلام می فرمایند: مبادا در دین دورویی ورزید که همبستگی و وحدت در راه حق…
-

اختلاف و کشمکش و اهمال کاری
پیامبر اکرم صلوات الله علیه فرمودند: اختلاف و کشمکش و اهمال کاری؛ بدلیل ناتوانی و سستی است… بحارالانوار-ج20ص126
-

شيطان راه هاى انحرافى خويش را براى شما آسان جلوه مى دهد
امام علی علیه السلام فرمودند: شيطان راه هاى انحرافى خويش را براى شما آسان جلوه مى دهد، و…
-

داغی در دل مومنان
پیامبر اکرم(ص): کشته شدن حسین (ع) چنان داغی در دل مومنان است که هرگز سرد نشود.
-

هر کس که می خواهد مسکن و ماوایش بهشت باشد
امام صادق علیه السلام هر کس که می خواهد مسکن و ماوایش بهشت باشد، زیارت مظلوم (علیه السلام(…
-

او سید جوانان بهشت از مردم و سالار جوانان شهید است
امام صادق علیه السلام مرقد امام حسین علیه السلام را زیارت کنید و با ترک زیارتش به او…
-

هیچ گرفتاری به زیارت من نیاید مگر آن که او را شادمان بازگردانم
امام حسین(ع): بر خداوند است که هیچ گرفتاری به زیارت من نیاید مگر آن که او را شادمان…
-

زمانی که به زیارت اباعبدلله(ع) رفتی
امام صادق(ع): زمانی که به زیارت اباعبدلله(ع) رفتی، پس غسل کن در نهر فرات و سپس لباس های…
-

زیارت امام حسین (ع) را رها نکن
امام صادق (ع): زیارت امام حسین (ع) را رها نکن و دوستان خود را هم به آن سفارش…
-

به وسیله حسین خوشبخت می گردید و بدون او بدبخت
پیامبر اکرم(ص): به وسیله حسین خوشبخت می گردید و بدون او بدبخت. بدانید که حسین دری از درهای…
-

هر که از شیعیان ما حسین(ع) را زیارت کند
امام صادق(ع): هر که از شیعیان ما حسین(ع) را زیارت کند، باز نمیگردد، مگر این که همه گناهانش…
-

هر کسی پیاده به زیارت قبر حسین (ع) برود
امام صادق علیه السلام هر کسی پیاده به زیارت قبر حسین (ع) برود، خداوند برای هر قدمی هزار…
-

هر کسی از خانه اش به قصد زیارت قبر حسین بن علی خارج شود
امام صادق علیه السلام به درستی که هر کسی از خانه اش به قصد زیارت قبر حسین بن…
-

کسی که حسین را برای رضای خدا زیارت کند
امام صادق علیه السلام کسی که حسین را برای رضای خدا زیارت کند، با هر گامی که بر…
-

رفتار با مردم
امام حسن مجتبی علیه السلام فرمودند: با مردم به گونه اى رفتار كن كه دوست دارى با تو…
-

قناعت؛ مایه ی آسایش تن است
امام حسین علیه السلام فرمودند: قناعت؛ مایه ی آسایش تن است. نزهة الناظر-ج1 ص88